شپږ لسیزې جګړه (۱۹۷۳-۲۰۲۶)

طالبانو په جنوب، په ځانګړي ډول هلمند او کندهار کې له خپلو مرکزونو څخه، په ۲۰۰۵ او ۲۰۰۶ کلونو کې خپل بریدونه پراخ کړل او د هغوی وسله‌وال پاڅون د هېواد بېلابېلو برخو ته وغځېد. طالبانو د ډیورنډ کرښې په اوږدو کې د پاکستان په قبایلي سیمو کې له خوندي پناه‌ځایونو څخه هم استفاده کوله. ناټو د ۲۰۰۶ کال په جولای کې د افغانستان په جنوب کې د عملیاتو د قوماندې مسئولیت پر غاړه واخیست. د ځانمرګو بریدونو شمېر په څرګند ډول زیات شو او ۱۳۹ ته ورسېد، په داسې حال کې چې یوازې په ۲۰۰۶ کال کې له زرو څخه ډېر ملکي وګړي ووژل شول. پراخ فساد او کمزورې حکومتولي هم د افغانستان پر حکومت د خلکو باور نور هم کمزوری کړ.

۱ دسمبر ۲۰۰۹ — په افغانستان کې د امریکايي ځواکونو زیاتوالی

ولسمشر بارک اوباما د امریکا د ویسټ پواینټ په پوځي اکاډمۍ کې په یوه تلویزیوني وینا کې افغانستان ته د ۳۰ زره اضافي امریکايي سرتېرو د لېږلو اعلان وکړ. له دې زیاتوالي سره، په افغانستان کې د امریکايي ځواکونو شمېر شاوخوا ۱۰۰ زرو ته ورسېد. د ځواکونو د زیاتولو موخه د طالبانو د پرمختګ مخنیوی او د امنیتي وضعیت ښه کول وو، په ځانګړي ډول د افغانستان په جنوب کې. په همدې وخت کې، اوباما اعلان وکړ چې د امریکايي ځواکونو وتل به د ۲۰۱۱ کال له جولای څخه پیل شي او د لومړي ځل لپاره یې د ځواکونو د کمولو لپاره مشخص مهالوېش وړاندې کړ. که څه هم د ځواکونو زیاتوالي په یو شمېر سیمو کې د طالبانو فعالیتونه ګډوډ کړل، خو د سیمو په کنټرول کې یې دوامدارې لاسته‌راوړنې رامنځته نه کړې.

نومبر ۲۰۱۰ — د لیزبون د انتقال پروګرام

د ۲۰۱۰ کال په نومبر کې د ناټو د لیزبون په سرمشریزه کې، د غړو هېوادونو مشرانو په رسمي ډول هوکړه وکړه چې د ۲۰۱۴ کال تر پایه به د افغانستان د امنیت بشپړ مسئولیت افغان ځواکونو ته وسپارل شي. دې پرېکړې له نړیوالو ځواکونو څخه افغان ځواکونو ته د امنیتي مسئولیتونو د تدریجي انتقال د بهیر پیل وښود. ناټو دا مهالوېش د افغانستان لپاره د خپلې اوږدمهالې ستراتیژۍ د یوې برخې په توګه اعلان کړ. خو اندېښنې موجودې وې چې ایا افغان امنیتي ځواکونه به د نړیوالو جنګي ځواکونو له وتلو وروسته وکولای شي په خپلواکه توګه د هېواد له امنیتي ننګونو سره مقابله وکړي که نه.